1 grudnia 1948 – pergole na Placu Czerwonym

1 grudnia 1948 - rozpoczęło się urządzanie Placu Zgromadzeń Ludowych i budowa pergoli przed Prezydium (tak wówczas nazywano Urząd Miejski) wg projektu arch. Jana Buyko. Plac utwardzono mączką ceglaną z rozebranych domów, stąd nazywano go powszechnie „placem czerwonym.”

Jeszcze na początku XX wieku były tu peryferia miasta. Zmieniło się to, gdy w 1912 roku wybudowano Gimnazjum Realne Plauena (dziś Urząd Miejski), nowy gmach sądu i ulicę Trybunalską. Podczas oblegania miasta zimą 1945 roku gmachy publiczne ocalały, zniszczone zostały kamienice i część obiektów przemysłowych. Po ich wyburzeniu powstał przestronny plac, pomiędzy ulicami 1 Maja i prezydium oraz łaźnią miejską (dawniej wytwórnia wódek Haertla) i torami kolei łącznikowej. Plac odgrywał ważną rolę w organizacji ówczesnego życia społecznego, kulturalnego i politycznego. To na nim odbywał się największy i najważniejszy wiec polityczny w październiku 1956 roku. Po nim zmieniono nazwę na Plac Jedności Narodowej. 20 września 1974 r. rozpoczęto budowę przebiegającej przez plac „trasy generałów”, czyli obecnie Alei gen. Grota-Roweckiego. Elblążanie złośliwie nazwali ją „Trasą Bolka i Lolka” lub autostradą „znikąd - donikąd”.